W jaki sposób rodzic „karze” dziecko nadpobudliwe? część 2

– 10. Powierz mu jakąś odpowiedzialność, gdyż ma to podstawowe znaczenie w rozwoju. Zadanie to nie powinno przekraczać jego możliwości i może wymagać sporego nadzoru. Nie powinieneś zapominać o zauważeniu i uznaniu jego wysiłków, nawet jeśli byłyby one niedoskonałe.

– 11. Umiej odczytać jego sygnały ostrzegawcze poprzedzające wybuch. Spokojnie interweniuj, aby uniknąć wybuchu, kierując jego uwagę ku czemuś innemu lub łagodnie rozmawiając na temat konfliktu. Pożyteczne jest opuszczenie na kilka minut strefy walki przez schronienie się w sanktuarium jego pokoju.

– 12. Ograniczaj liczbę towarzyszy zabawy do jednego lub dwóch jednorazowo, ponieważ dziecko lak łatwo się ekscytuje. Odpowiedniejszym miejscem jest twój własny dom, gdyż możesz wtedy pokierować zabawą i nadzorować ją. Wyjaśnij towarzyszowi zabawy obowiązujące reguły i wytłumacz jego rodzicom twoje intencje.

– 13. Nie żałuj dziecka, nie dokuczaj mu, nie ulegaj przerażeniu ani nie pobłażaj mu zanadto. Ma ono po prostu specjalny układ nerwowy, z którym można sobie poradzić.

– 14. Powinieneś znać nazwę i sposób dawkowania jego lekarstwa. Podawaj je regularnie. Obserwuj i zapamiętaj rezultaty, aby je przekazać lekarzowi.

– 15. Nie bój się otwarcie rozmawiać z lekarzem o swoich obawach odnośnie stosowania leków.

– 16. Trzymaj wszystkie lekarstwa w zamknięciu, aby uniknąć pomyłkowego użycia.

– 17. Zawsze nadzoruj przyjmowanie lekarstwa, nawet jeśli jest to czynność powtarzająca się przez długi okres czasu. Odpowiedzialność spoczywa na rodzicach! Można zostawiać w wyznaczonym miejscu dawkę na jeden dzień i systematycznie sprawdzać aż dziecko dorośnie i bardziej będzie można na nim polegać.

– 18. Podziel się swoimi udanymi metodami z nauczycielem dziecka. Naszkicowane tu sposoby dopomożenia dziecku nadruchliwemu są dla niego tak samo ważne jak dieta i insulina dla dziecka chorego na cukrzycę.

Czy nie słyszałeś jeszcze, że pomoc nadchodzi? Dojrzewanie oraz zmiany hormonalne związane z tym okresem często powodują uspokojenie nadpobudliwego malucha między dwunastym a osiemnastym rokiem życia. To tłumaczy, dlaczego rzadko widuje się dorosłych skaczących z krzeseł i tarzających się po podłodze. Ale dla znękanych rodziców uganiających się całymi dniami za swymi niezmordowanymi pociechami po domu niewielką ulgą może być wiadomość, że ta krytyczna sytuacja potrwa jeszcze tylko dziewięć lat.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>