Strukturalna forma pozbywania się problemów wychowawczych

Niektóre szkoły stosowały bardziej „strukturalną” formę pozbywania się swoich problemów wychowawczych. Uczniowie, którzy w widoczny sposób nie byli zdolni do współpracy w ramach klasy, zostali przydzieleni do specjalnych klas, składających się z 12 do 15 uczniów. Następnie poddawano ich tak zwanemu „systematycznemu eliminowaniu”. Rodziców informowano, że ich dziecko może pozostać w szkole publicznej pod warunkiem, że gdy zostaną wezwani, przyjdą i zabiorą je do domu. Dziecku mówi się, że może przychodzić do szkoły każdego ranka, ale w momencie, gdy złamie jedną ze ściśle określonych reguł, będzie wysłane do domu. Może na przykład zostać wydalone za popchnięcie innego dziecka. Nie daje mu się szansy poprawy, ale następnego dnia znów może przyjść do szkoły. Wbrew tradycyjnemu poglądowi utrzymującemu, ŻL dzieci nie znoszą szkoły, większość z nich jeszcze bardziej nie lubi siedzieć w domu. Program telewizyjny w ciągu dnia jest nudny, zwłaszcza oglądany pod surowym okiem mamy, która musiała przerwać pracę, aby zająć się swoim niesfornym synem. W takim systemie, rozkładowe zachowanie się szybko ulega stłumieniu. Po prostu nie opłaca się przez swoje zachowanie podlegać działaniu tego niewygodnego systemu. Później stosuje się ustne pochwały i materialne nagrody za wysiłki dziecka w nauce.

Pracowałem z dzieckiem ze specjalnej klasy modyfikującej zachowanie, którego określano jako najbardziej niesforne dziecko widziane kiedykolwiek w szpitalu neuropsychiatrycznym w Los Angeles. Po 4 miesiącach stoso“wania tego kontrolnego systemu, mógł on uczęszczać do normalnej klasy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>