Reakcja dzieci na „podręcznikową inwazję” – kontynuacja

Tym krótkim zdaniem wskazała nam, co czuje i natychmiast to wykorzystaliśmy. Przesadziliśmy ją na przednie miejsce w samochodzie. tak by móc z nią porozmawiać na poruszony temat. Powiedzieliśmy jej, że rozumiemy, co czuje i zapewniliśmy o swojej miłości. Wyjaśniliśmy również, że maleństwo jest całkowicie bezradne i umrze, jeśli ludzie nie będą się nim zajmować – karmić, ubierać, przewijać i kochać. Przypomnieliśmy jej, że w ten sam sposób zajmowaliśmy się nią, gdy była niemowlęciem i wyjaśniliśmy, że Ryan wkrótce też podrośnie. Staraliśmy się również w następnych miesiącach, aby zmniejszać jej obawy co do miejsca, jakie zajmuje w naszych sercach. Dzięki dużej uwadze, jaką zwracaliśmy na jej uczucia i poczucie bezpieczeństwa, jej kontakty z bratem przerodziły się w trwałą przyjaźń i miłość.

Wyznanie Danae nie było typową reakcją dziecka. Dużo częściej dziecko nie będzie potrafiło lub chciało wyrazić braku poczucia bezpieczeństwa, spowodowanego przez pojawienie się małego rywala, wymagając tym samym od rodziców odczytywania bardziej subtelnych znaków i sygnałów. Najbardziej widocznymi symptomami syndromu „Kto-inny-mnie-zastąpil” jest nagły powrót do niemowlęcych zachowań. Oczywiście, „jeśli niemowlęctwo to jest to, będę znów niemowlęciem’’. Dlatego dziecko ma napady złego humoru, moczy się, ssie palce, trzyma się kurczowo mamy, usiłuje gaworzyć jak niemowlę itd. W tej sytuacji widać, że dziecko zauważyło wyraźne aktualne niebezpieczeństwo i rozwiązuje je w najlepiej znany sobie sposób.

Jeśli twoje pierworodne dziecko ma poczucie, że jego era już minęła, proponowałbym następujący sposób postępowania:

– 1) pomóc dziecku uświadomić sobie własne uczucia i zwerbalizować je. Gdy dziecko „popisuje się” przed dorosłymi próbując skłonić ich do śmiechu lub sprawić, by je zauważyli, dobrze jest wziąć je w ramiona i powiedzieć: „O co chodzi Joey? Potrzebujesz, by zwrócić dziś na ciebie uwagę?” Stopniowo można dziecko nauczyć używania podobnych słów, gdy czuje się niezauważone lub odrzucone. „Tatusiu, potrzebuję trochę twojego zainteresowania. Czy pobawisz się ze mną?” Przez słowne wyrażenie uczuć, pomagasz mu również rozumieć lepiej samego siebie

– 2) nie pozwalaj, by zwyciężyło zachowanie aspołeczne. Jeśli dziecko plącze, gdy przychodzi zajmująca się nim opiekunka, pozostaw je mimo wszystko. Napad złego humoru można skwitować mocnym klapsem itd. Jednakże nie okazuj zbyt wielkiego gniewu i niezadowolenia pamiętając, że cały ten epizod jest spowodowany obawą utraty twojej miłości

– 3) zaspokajaj jego potrzeby w sposób, który będzie mu ukazywał korzystne strony bycia starszym. Zabierz go do parku, wyjaśniając, że niemowlę jest za małe, aby tam pójść mów do niego na temat różnych rzeczy, które potrafi robić, a maleństwo nie – na przykład potrafi korzystać z łazienki, a nie z majteczek. Pozwól mu pomagać w opiekowaniu się niemowlęciem, tak aby czul, że jest częścią życia rodzinnego.

Oprócz stosowania powyższych zaleceń, daj swojemu synowi trochę czasu na przystosowanie się do nowej sytuacji. Chociaż trochę go ona dziś przygnębia, korzystne będzie zdanie sobie sprawy, że nie jest pępkiem świata.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>