Postępowanie z dzieckiem w chwilach tragedii część 2

– 3. Czasem dziecko może potrzebować, aby je pozostawiono samo z jego smutkiem i należy to respektować, ale fizyczny kontakt i pocieszenie są równie ważne jak łzy.

– 4. Dziecku należy powiedzieć prawdę – śmierć jest finałem. Mówienie, że mamusia pojechała na wakacje albo tatuś wyjechał w delegację wywołuje tylko zamieszanie w głowie dziecka i przesuwa na później to, co i tak jest nieuniknione. Dzieci, szczególnie małe, mają bardzo niedoskonałe poczucie czasu. Dla nich wyjazd mamy na wakacje może oznaczać, że będą na nią czekały. Jeśli jednak mijają dzień za dniem, a jej wciąż nie ma pojawia się nie tylko uczucie zawodu, ale i utrata wiary w życie rodzica w momencie, gdy ta wiara jest szczególnie potrzebna. Trudno jest powiedzieć dziecku „nigdy”, jeśli się wie, że wywoła to płacz ale na dalszą metę jest to najłagodniejsze słowo.

– 5. Nie trzeba koniecznie wyjaśniać małemu dziecku sensu śmierci. Dla pięciolatka śmierć oznacza nieobecność, a wszelkie wyjaśnienia mogą wywołać tylko mętlik. Jeśli widział martwego ptaka lub pieska, można podjąć próbę porównania, ale najważniejsze jest aby dziecko zaakceptowało nieobecność.

– 6. Dziecka nie powinno odgradzać się od śmierci. Jeżeli umrze ojciec czy matka, należy pozwolić mu obejrzeć ciało, aby własnymi oczami zobaczyło zmiany, różnicę pomiędzy tym co było kiedyś tatusiem czy mamusią, a obecnie nie jest.

– 7. Dziecko trzeba chronić przed masową demonstracją smutku dużych grup na pogrzebach.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>