Jakie jest ryzyko zachorowania na raka? Część 2

Na podstawie swoich dwudziestopięcioletnich doświadczeń z zastosowania estrogenu, doktorzy Wallach i Hennemann z Harvardu zauważyli, że w ciągu dłuższego leczenia nie zanotowano raka piersi u żadnej z pacjentek i tylko jeden przypadek raka narządów płciowych. Doszli oni do wniosku, że „długoterminowa”, cykliczna, doustna terapia estrogenowa w połączeniu z okresowymi badaniami miednicy i pochwy jest terapią bezpieczną i skuteczną”.

W 1962 roku w Journal oj rhe American Medical Association dr Robert A. Wilson ze szpitala metodystów w Brooklynie zamieścił sprawozdanie z badania grupy 304 kobiet, których wiek wahał się od czterdziestu do siedemdziesięciu lat i które były poddane leczeniu estrogenem nawet przed dwudziestu siedmiu laty. Wskazał on. że w takiej liczbie kobiet normalnie można byłoby się spodziewać mniej więcej osiemnastu przypadków raka piersi lub raka narządów płciowych. Tymczasem nie odnotowano ani jednego zachorowania na raka.

Dr Wilson zauważył, że estrogen, absolutnie nie wywołując raka, może równie dobrze działać zapobiegawczo. „Byłoby wskazane”, oświadczył on, aby kobiety pozostawały bogate w wydzielanie wewnętrzne, a co za tym idzie mało podatne na raka przez całe swoje życie”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>