Jak wcześnie można rozpoznać problem z nadpobudliwością?

Dziecko o silnej nadpobudliwości można rozpoznać we wczesnym niemowlęctwie. Po prostu nie można go nie zauważyć. Zanim dojdzie do wieku trzydziestu miesięcy może ono wyczerpać swą matkę, rozzłościć rówieśników i spowodować, że dziadkowie zrzekną się opieki nad nim. Jego „problem” nie ominie żadnego członka rodziny. Zamiast z niego wyrastać, jak to mógł obiecywać lekarz, nadal ataku je ono otaczający je świat mając na celu rozebranie go na części. Trwa to co najmniej do okresu dojrzewania.

Czy istnieje „normalna” nadpobudliwość?Oczywiście. Nie każde dziecko, które wierci się, kipi i skacze jest „nadpobudliwe” w ścisłym znaczeniu. Większość maluchów jest „na chodzie” od rana do wieczora (podobnie zresztą jak ich matki).

Jak mogę więc poznać, czy moje dziecko odznacza się normalną aktywnością, czy też jest naprawdę nadpobudliwe? A także jak mogę rozszyfrować, czy jego problem jest następstwem uszkodzenia fizycznego, czy emocjonalnego?

Trudno odpowiedzieć na te pytania i niewielu rodziców posiada odpowiednie przygotowanie, aby je rozwiązać. Najlepiej zwrócić się z tym do pediatry lub do lekarza rodziny. Nawet on może być zmuszony do odgadnięcia diagnozy i przyczyny. Może on jednak dokonać pełnego badania lekarskiego, a następnie skierować rodziców, o ile zajdzie taka konieczność, do innych specjalistów. Dziecko może wymagać pomocy nauczyciela czytania, logopedy lub psychologa. Rodzice nie powinni próbować uporać się sami z dzieckiem o nadmiernej pobudliwości, jeśli dostępna jest tego rodzaju pomoc i konsultacje.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>