Jak rodzice mogą egzekwować dyscyplinę od rocznego dziecka?

Bardzo rozważnie i delikatnie! Dziecko w tym wieku jest roztargnione i ma zmienne nastroje. Zamiast wyrywać mu coś z ręki, jako alternatywę lepiej pokazać coś innego kolorowego. Gdy zdarzy się konflikt {jak z Daną na podłodze) zwycięstwo można odnieść nie przez karanie, ale drogą wytrwałego, konsekwentnego postępowania. Nie należy obawiać się łez dziecka, które mogą stać się ich potężną bronią, gdy chce uniknąć przewijania, spania itp. Miejmy odwagę kierować dzieckiem, nie będąc przy tym szorstkim i mrukliwym. W porównaniu z następnymi miesiącami życia, pierwszy rok jest zwykle uważany za stosunkowo spokojny, bezkonfliktowo przebiegający okres w życiu dziecka.

Czy „straszne dwa lata” rzeczywiście są takie straszne? Mówi się, że wszyscy ludzie mogą być podzieleni na dwie kategorie: na tych, którzy wobec różnych propozycji życiowych mówią „tak” i na takich, którzy skłonni są mówić wtedy „nie”. Mogę powiedzieć wam w zaufaniu, że każde dziecko będzie należało do tej drugiej grupy. Jeśli istnieje jakieś charakterystyczne słowo dla wieku między 15 a 24 miesiącem życia, to jest nim słowo nie. Nie chce jeść kaszki, nie chce bawić się wywrotką, nie chce się kąpać można być pewnym, że nie chce też iść spać.

Najbardziej chyba frustrująca w okresie „strasznych dwóch lat” jest tendencja dzieci do rozrzucania przedmiotów, niszczenia ich, jedzenia niewłaściwych rzeczy itp. Mają też talent do stwarzania kłopotliwych sytuacji, jak na przykład wyśmiewania się z pana przy okienku. W tym wieku każda nie wyjaśniona cisza, dłuższa niż JO sekund, może wywołać panikę u dorosłych. Jaka matka nie dozna wstrząsu, kiedy otwierając drzwi do sypialni, widzi synka wymalowanego od stóp do głowy pomadką do ust? Szczerze mówiąc, mały brzdąc może całkowicie zakłócić spokój domu. Jednakże, nie ma bardziej pasjonującego okresu w życiu, niż ten czas rozwoju i rozkwitu. Trwa przyswajanie przez dziecko codziennych nowych słów, a precyzyjne wyrażenia z tego okresu pamięta się 50 lat. Jest to okres pasjonowania się baśniami. Świętym Mikołajem i pluszowym misiem, a co najważniejsze, jest to cenny czas miłości i ciepła, który mija zbyt szybko. Są miliony rodziców dorosłych już dzieci, którzy oddaliby wszystko, aby wróciły te dni, kiedy ich dzieci były jeszcze małymi brzdącami.

Jak rodzice mogą egzekwować dyscyplinę od rocznego dziecka? – kontynuacja

Jest oczywiste, że mamy wyjątkowo krnąbrne dziecko, które od urodzenia żąda swego. Myślę, że stosowaliśmy na ile to było możliwe, metody dyscyplinarne i uczyliśmy go, a jednak on wciąż przeciwstawia się Ograniczeniom, jakie próbujemy mu narzucić. Czy może Pan wyjaśnić, dlaczego czuję się winna i pokonana, chociaż wiem, że byłam dobrą matką?

Pani poczucie winy jest powszechne wśród rodziców, mających dzieci o silnej woli. Zaangażowaliście się w totalną wojnę, która was frustruje i męczy. Nikt pani nie powiedział, że rodzicielstwo będzie aż tak trudne i wini pani siebie samą za napięcia, które powstają. Zarówno pani jak i mąż planowaliście, że będziecie kochającymi i skutecznie działającymi rodzicami, czytającymi swoim dzieciom wieczorami bajki.

Rzeczywistość okazała się jednak całkiem odmienna i to właśnie was martwi. Stwierdzam, że rodzice posłusznych dzieci nie rozumieją swoich znajomych, którzy mają dzieci krnąbrne. Wzmagają oni w nich poczucie winy sugerując: „gdybyście wychowywali dzieci tak jak my, nie mielibyście tych wszystkich kłopotów”. Chcę podkreślić, że dziecko o silnej woli może być trudne do kontroli, nawet gdy rodzice postępują z wielką umiejętnością i poświęceniem.

Nasz dwuletni syn nie jest wprawiony do korzystania z toalety, chociaż moja teściowa uważa, że trzeba go teraz kontrolować. Czy mamy go karać za to, że robi w majtki zamiast do nocniczka?

Nie. Proszę powiedzieć teściowej, aby się opanowała. Jest całkiem możliwe, że pani dziecko nie potrafi jeszcze kontrolować się w tym wieku. Najgorsze co można zrobić, to bić je za przewinienie, którego nie rozumie. Jeśli popełniłem błąd, to tylko w tym, że zbyt późno o tym mówię. Najlepszym podejściem do nauki korzystania z nocnika jest stosowanie systemu nagradzania za właściwe zachowanie niż karania. Jeśli stwierdzimy, że dziecko reaguje prawidłowo, należy konsekwentnie postępować tak w przyszłości.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>