Czy przeprosiłby Pan dziecko, gdyby postąpił Pan wobec niego źle?

Oczywiście, że tak bym zrobił i co więcej, tak zrobiłem. Kilka lat temu byłem zajęty niezwykle odpowiedzialnymi zadaniami, co wywołało u mnie zmęczenie i nerwowość. Pewnego wieczoru miałem szczególnie zły humor i stałem się bardzo popędiiwy w stosunku do mojej dziesięcioletniej córki. Wiedziałem, że nie byłem sprawiedliwy, ale czułem się zbyt zmęczony aby skorygować swoje zachowanie. Przez cały wieczór oskarżałem Danę o coś, czego nie była winna i wiele razy niepotrzebnie się denerwowałem. Gdy poszedłem spać, poczułem się nieswojo z powodu swojego zachowania i postanowiłem przeprosić ją następnego ranka. Po dobrym śnie i smacznym śniadaniu spoglądałem na życie bardziej optymistycznie. Podszedłem do córki, zanim wyszła do szkoły i powiedziałem: „Dano, jestem pewien, że wiesz, iż my tatusiowie nie jesteśmy doskonali. Męczymy się i denerwujemy, jak inni ludzie i czasami wstydzimy się swojego zachowania. Wiem, że wczoraj wieczorem nie byłem dia ciebie sprawiedliwy. Byłem strasznie zdenerwowany i proszę, abyś mi to wybaczyła.” Dana objęła mnie i tym, co powiedziała, wstrząsnęła mną do głębi: „Wiedziałam, że będziesz musiał mnie przeprosić tatusiu i to jest w porządku, przebaczam ci.”

Czy można mieć wątpliwość, że dzieci są często bardziej świadome konfliktów między pokoleniami, niż ich zapracowani i zmęczeni rodzice?

Jestem bardzo niezadowolona z rozwoju mojego czterolatka. Jeśli ta tendencja utrwali się, mogą go spotkać niepowodzenia w wieku dojrzałym. Czy da się przewidzieć przyszły charakter dziecka i jego cechy osobowe na podstawie okresu dzieciństwa?

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>